ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΠΥΡΓΟΥ
Αγαπητοί μας σήμερα, 23 Σεπτεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία, τιμά τη θαυμαστή Σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, εκείνου που θα γινόταν η «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ» και θα ετοίμαζε τον δρόμο για τον ερχομό του Χριστού. Ας ταξιδέψουμε όμως νοερά πίσω στον χρόνο, στην Αρχαία Ιερουσαλήμ, και ας σταθούμε μέσα στον Ναό του Θεού. Εκεί, ένας ηλικιωμένος Ιερέας, ο Ζαχαρίας, υπηρετεί ενώπιον του Κυρίου. Η καρδιά του όμως είναι βαριά. Κουβαλά μαζί με τη σύζυγό Του, την Ελισάβετ, έναν πόνο που τους συνοδεύει για πολλά χρόνια: την ατεκνία. Στην εποχή εκείνη, η ατεκνία θεωρούνταν μεγάλη δοκιμασία και συχνά αντιμετωπιζόταν από τους ανθρώπους με ντροπή και λανθασμένες αντιλήψεις. Για τον Θεό, όμως, η σιωπή εκείνων των χρόνων δεν ήταν χρόνια λησμονιάς, ούτε εγκατάλειψη. Ήταν μία αναμονή μέσα στην οποία ετοιμαζόταν ένα θαυμαστό σχέδιο.
Και τότε, μέσα στη σιωπή του Ναού, συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Την ώρα που ο Ζαχαρίας προσέφερε το θυμίαμα, εμφανίστηκε μπροστά του ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Ο ηλικιωμένος Ιερέας ταράχθηκε και φοβήθηκε. Ο Άγγελος όμως τον καθησύχασε: «Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία, διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην». Η Προσευχή που τόσα χρόνια ανέβαινε αθόρυβα προς τον Ουρανό είχε εισακουστεί. Ο Θεός δεν είχε ξεχάσει. Και η Ελισάβετ, παρά τα χρόνια της, θα κρατούσε στην αγκαλιά της ένα παιδί που δεν θα ήταν μόνο η χαρά της οικογένειάς της. Θα ήταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, εκείνος που θα ερχόταν να προετοιμάσει τις καρδιές των ανθρώπων για να υποδεχθούν τον Χριστό. Μέσα σε αυτό το θαύμα κρύβεται ένα βαθύ Μήνυμα.
Εκεί όπου η ανθρώπινη δύναμη φτάνει στα όριά της, ο Θεός μπορεί να ανοίξει δρόμο. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει αδιέξοδο, ο Κύριος μπορεί να φανερώσει μια νέα αρχή. Ο Ζαχαρίας, όμως, μπροστά στο μέγεθος της αναγγελίας δυσκολεύτηκε να πιστέψει. Ρώτησε τον Άγγελο πώς θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού και ο ίδιος και η Ελισάβετ είχαν προχωρήσει στα χρόνια. Και τότε, ως σημείο για την απιστία του, έχασε τη λαλιά του και έμεινε σιωπηλός μέχρι την ημέρα που θα γεννιόταν το Παιδί. Ίσως αυτή η σιωπή να κρύβει και για εμάς ένα Μάθημα!
Υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη λογική στέκεται αδύναμη μπροστά στο μυστήριο του Θεού. Εκεί δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται ταπείνωση, υπομονή και εμπιστοσύνη. Και πράγματι, η υπόσχεση του Θεού πραγματοποιήθηκε. Η Ελισάβετ συνέλαβε και, μέσα στην κοιλιά της, άρχισε να μεγαλώνει εκείνος που θα γινόταν ο Τίμιος Πρόδρομος, η «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», ο Προάγγελος του Χριστού.
Λίγο αργότερα, όταν η Παναγία, κυοφορώντας ήδη τον Κύριο, επισκέφθηκε την Ελισάβετ, συνέβη ένα ακόμη συγκλονιστικό σημείο. Μόλις η Ελισάβετ άκουσε τον χαιρετισμό της Παναγίας, το βρέφος σκίρτησε μέσα στα σπλάχνα της από αγαλλίαση. Ο Ιωάννης, ακόμη αγέννητος, αναγνώρισε με τρόπο μυστηριακό την παρουσία του Κυρίου. Έτσι, η Σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου γίνεται για την Εκκλησία, ένα χαρμόσυνο προοίμιο της μεγάλης οικονομίας του Θεού. Ο Πρόδρομος έρχεται πρώτος, για να προετοιμάσει τον δρόμο. Και πίσω από τον Πρόδρομο φανερώνεται ο ίδιος ο Χριστός.
Μέσα λοιπόν σε αυτή την Ιερή ιστορία, η Καρδιά μας μπορεί να βρει παρηγοριά. Γιατί πόσες φορές κι εμείς δεν στεκόμαστε μπροστά σε μια δυσκολία και αισθανόμαστε πως οι δυνάμεις μας τελείωσαν; Πόσες φορές προσευχόμαστε και περιμένουμε μια απάντηση; Πόσες φορές περνά ο καιρός και αναρωτιόμαστε αν ο Θεός άκουσε; Η Ζωή του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, μας θυμίζει πως η καθυστέρηση δεν σημαίνει λήθη. Ο Θεός γνωρίζει τον χρόνο και τον τρόπο. Η Προσευχή που βγαίνει από μια ταπεινή καρδιά δεν χάνεται. Το δάκρυ που χύνεται ενώπιόν Του δεν περνά απαρατήρητο. Και ακόμη κι όταν εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι ετοιμάζει ο Θεός, Εκείνος γνωρίζει.
Ας μάθουμε, λοιπόν, να περιμένουμε χωρίς να απελπιζόμαστε. Να προσευχόμαστε χωρίς να κουραζόμαστε. Να εμπιστευόμαστε ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε τον δρόμο μπροστά μας. Και όταν η Καρδιά μας βαραίνει από την αναμονή, ας θυμόμαστε εκείνα τα λόγια του Αρχαγγέλου: «Εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου».
Ίσως να μην έρθει η απάντηση όταν την περιμένουμε. Ίσως να έρθει διαφορετικά απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Μα ο Θεός δεν μας ξεχνά. Και κάποτε, όταν έρθει η ώρα που Εκείνος γνωρίζει, μπορεί να καταλάβουμε πως ακόμη και η μακρά αναμονή είχε μέσα της έναν λόγο που τότε δεν μπορούσαμε να δούμε.
Άγιε Ιωάννη Πρόδρομε και Βαπτιστά του Κυρίου, πρέσβευε στον Χριστό για όλους εμάς. Να μας χαρίζει ο Θεός υπομονή στις δοκιμασίες, πίστη στις δύσκολες ώρες, δύναμη στην αναμονή και φως στις σκοτεινές στιγμές της ζωής μας. Και όταν η Καρδιά μας ψιθυρίζει πως δεν υπάρχει πια ελπίδα, βοήθησέ μας να θυμόμαστε πως για τον Θεό δεν υπάρχει αδιέξοδο. Χρόνια πολλά, ευλογημένα και γεμάτα πίστη, ειρήνη και Ουράνια ελπίδα!
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
0 Σχόλια