ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΠΥΡΓΟΥ
Αγαπητοί μας η Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, μάς καλεί και πάλι να σταθούμε όχι μόνο μπροστά στο σημείο του Σταυρού, αλλά και μπροστά στο βαθύτερο Νόημά Του. Ο ίδιος ο Χριστός λέγει: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Η Χριστιανική ζωή, επομένως, δεν είναι ένας δρόμος χωρίς κόπο, χωρίς δοκιμασίες και χωρίς θυσία. Είναι δρόμος ελεύθερης επιλογής, αυταπάρνησης, υπομονής και εμπιστοσύνης στον μόνον αληθινό Τριαδικό Θεό. Ο δε Σταυρός του Χριστού, δεν είναι σύμβολο ήττας, αλλά σημείο Αγάπης, Νίκης, Ελπίδας και Αναστάσεως!!
Αυτό ακριβώς το πνεύμα της Σταυρικής πορείας βλέπουμε ολοζώντανο στη ζωή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου, της συζύγου του Θεοπίστης και των παιδιών τους, Αγαπίου και Θεοπίστου, τους οποίους η Αγία μας Εκκλησία τιμά στις 20 Σεπτεμβρίου. Η Οικογένεια αυτή δεν γνώρισε μια εύκολη και ανέφελη ζωή. Γνώρισε πόνο, απώλειες, χωρισμούς, στερήσεις, διωγμούς και τελικά το Μαρτύριο. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε τον Χριστό. Αντίθετα, οι δοκιμασίες έγιναν ο δικός τους σταυρός, τον οποίο σήκωσαν με πίστη και υπομονή. Ο Άγιος Ευστάθιος, πριν ακόμη γνωρίσει τον Χριστό, είχε αγαθή προαίρεση. Όταν δέχθηκε το Φώς της Θείας κλήσεως, δεν κράτησε την Πίστη ως προσωπική του υπόθεση. Η σύζυγος και τα Παιδιά του, συμμετείχαν στην ίδια Πνευματική πορεία. Έτσι η Οικογένειά τους, έγινε αληθινά μια «κατ’ οίκον Εκκλησία», ένας τόπος όπου η Πίστη, η Προσευχή και η κοινή αναφορά στον Θεό ένωναν τα μέλη της, περισσότερο από κάθε άλλο δεσμό!
Μετά όμως από αυτή τη στροφή προς τον Χριστό, δεν ήλθε η άνεση. Ήλθαν οι μεγάλες δοκιμασίες. Η Οικογένεια διασκορπίστηκε, οι γονείς στερήθηκαν τα παιδιά τους, η ανθρώπινη λογική έλεγε ότι όλα χάθηκαν. Κι όμως, εκεί αποδείχθηκε η αληθινή ποιότητα της Πίστεώς τους. Δεν πίστεψαν μόνο στις ημέρες της χαράς. Έμειναν Πιστοί και στις ημέρες της οδύνης. Δεν αρνήθηκαν τον Θεό όταν δεν καταλάβαιναν το «γιατί» των γεγονότων. Εμπιστεύθηκαν την πρόνοιά Του. Και όταν η Οικογένεια, κατά Θεία οικονομία, ξαναβρέθηκε ενωμένη, η ενότητά της, είχε πλέον περάσει μέσα από το καμίνι της δοκιμασίας. Στο τέλος, μπροστά στην απαίτηση να αρνηθούν τον Χριστό, στάθηκαν όλοι μαζί. Δεν χωρίστηκαν ούτε την ύστατη ώρα. Όπως μαζί είχαν πιστέψει, μαζί είχαν υπομείνει και μαζί είχαν ζήσει την ελπίδα, έτσι μαζί προχώρησαν και στο Μαρτύριο. Η Οικογένεια αυτή έγινε μια έμπρακτη ερμηνεία του λόγου του Κυρίου: «αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Το Μήνυμα αυτό είναι εξαιρετικά επίκαιρο και για τη σημερινή Οικογένεια. Στη δική μας εποχή οι διωγμοί έχουν συχνά διαφορετική μορφή. Δεν είναι πάντοτε φανεροί και βίαιοι. Υπάρχει όμως ένας αθόρυβος Πνευματικός διωγμός που εκφράζεται με αδιαφορία, απομάκρυνση από την Εκκλησία, έλλειψη Προσευχής, χαλάρωση των Πνευματικών δεσμών και αποξένωση μεταξύ των μελών της Οικογένειας.
Πολλές Οικογένειες σήμερα μπορεί να βρίσκονται καθημερινά στον ίδιο χώρο και όμως να είναι εσωτερικά απομακρυσμένες. Η βιασύνη, η υπερβολική ενασχόληση με την Τεχνολογία, η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, η κόπωση και η αδιαφορία για την Πνευματική ζωή, μπορούν να μετατρέψουν το Σπίτι σε χώρο απλής συγκατοίκησης και όχι σε χώρο Αγάπης και Κοινωνίας. Ιδιαίτερα σοβαρό είναι όταν ο Χριστός μένει έξω από το Οικογενειακό μας Σπίτι. Όταν η Κυριακή παύει να είναι ημέρα Θείας Λειτουργίας και Ευχαριστίας και γίνεται μόνο ημέρα ξεκούρασης ή εξόδου κ.λ.π. Όταν τα Παιδιά μας μεγαλώνουν χωρίς Προσευχή, χωρίς Εκκλησιασμό, χωρίς Εξομολόγηση και χωρίς ζωντανή σχέση με τη Θεία Ευχαριστία. Όταν οι μεγάλοι επιθυμούν από τους νέους να αγαπήσουν την Εκκλησία, αλλά οι ίδιοι δεν τους δίνουν ζωντανό παράδειγμα Εκκλησιαστικής ζωής. Η Χριστιανική μας Πίστη όμως δεν μεταδίδεται μόνο με λόγια..., μεταδίδεται κυρίως με το βίωμα. Ένα Παιδί θυμάται περισσότερο έναν γονέα που Προσεύχεται, που συγχωρεί, που πηγαίνει στην Εκκλησία, που σέβεται τον άλλον και που σηκώνει με υπομονή τις δυσκολίες, παρά εκατό συμβουλές που δεν συνοδεύονται από παράδειγματα.
Η Κυριακή μετά την Ύψωση, έρχεται ακριβώς να μας υπενθυμίσει ότι κάθε Οικογένεια, έχει τον δικό Της Σταυρό. Ο Σταυρός αυτός μπορεί να είναι μία ασθένεια, μία οικονομική δυσκολία, μία παρεξήγηση, μία απομάκρυνση Παιδιού, μία κρίση στις σχέσεις, μία απώλεια ή μία μεγάλη δοκιμασία. Ο Χριστός δεν υπόσχεται ότι θα εξαφανίσει κάθε Σταυρό. Μας καλεί όμως να Τον ακολουθήσουμε κρατώντας τον Σταυρό μας μαζί Του! Και όταν ο Σταυρός σηκώνεται με Πίστη, δεν οδηγεί στην απελπισία αλλά στην Ανάσταση. Αυτό μάς μαρτυρεί, περίτρανα η Οικογένεια του Αγίου Ευσταθίου. Ο πόνος τους, δεν τους διέλυσε. Τους Αγίασε! Η δοκιμασία δεν τους απομάκρυνε από τον Θεό. Τους ένωσε περισσότερο μαζί Του. Ο χωρισμός δεν εξαφάνισε την Αγάπη τους. Η Πίστη τους, την διατήρησε ζωντανή μέχρι την τελική τους συνάντηση και Ομολογία στον Χριστό!
Γι’ αυτό η Αγία αυτή Οικογένεια γίνεται σήμερα ένα δυνατό πρότυπο. Μας δείχνει ότι το αληθινό θεμέλιο του σπιτιού δεν είναι η οικονομική ευχέρεια, ούτε η κοινωνική άνεση, ούτε η απουσία προβλημάτων. Είναι ο Χριστός! Εκεί όπου υπάρχει κοινή Προσευχή, Συγχώρηση, συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, σεβασμός, αλήθεια και θυσιαστική αγάπη, η Οικογένεια αποκτά ρίζες βαθιές. Χρειάζεται, λοιπόν, να ξαναβρούμε το νόημα της «κατ’ οίκον Εκκλησίας». Να ξαναβάλουμε τον Χριστό στο κέντρο του Σπιτιού μας. Να μάθουμε να λέμε «συγχώρεσέ με», να ακούμε ο ένας τον άλλον, να Προσευχόμαστε μαζί, να Εκκλησιαζόμαστε, να μοιραζόμαστε τον πόνο και τη χαρά, να μην εγκαταλείπουμε ο ένας τον άλλον στις δυσκολίες. Αυτό είναι και το βαθύτερο μήνυμα της Κυριακής μετά την Ύψωση: να αρνηθούμε τον εγωισμό μας, να πάρουμε τον Σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό. Και μέσα στην Οικογένεια αυτό σημαίνει να σηκώνει ο ένας το βάρος του άλλου, να υπομένει, να συγχωρεί, να αγαπά ακόμη κι όταν κοστίζει.
Ας παρακαλέσουμε τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Ευστάθιο, την Αγία Θεοπίστη και τα Παιδιά τους, Αγάπιο και Θεόπιστο, να προστατεύουν κάθε Οικογένεια. Να στηρίζουν όσους δοκιμάζονται, να ενώνουν όσους έχουν απομακρυνθεί, να φωτίζουν τους Γονείς, να προστατεύουν τα Παιδιά και να επαναφέρουν κοντά στον Χριστό και στην Εκκλησία Του, εκείνους που έχουν χαθεί μέσα στην αδιαφορία και την Πνευματική απομάκρυνση. Είθε λοιπόν κάθε Σπίτι να γίνεται μια μικρή Εκκλησία, ένας τόπος Πίστης, Προσευχής, συγχώρησης, θυσίας και αγάπης. Και ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου να είναι για όλους μας δύναμη στις δοκιμασίες, Φως στις σκοτεινές ώρες και ελπίδα Αναστάσεως. Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους τους εορτάζοντες και σε κάθε Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια!
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ.
0 Σχόλια