"Η Εκκλησία δεν είναι οι ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά ο Χριστός και τα Μυστήριά Του".

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΠΥΡΓΟΥ

​

​Στη σημερινή κοινωνία, όπου ο άνθρωπος καθημερινά βομβαρδίζεται από ειδήσεις, σχόλια, αντιπαραθέσεις, σκανδαλισμούς και ποικίλες γνώμες, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χαθεί το Ουσιώδες! Πολλοί, βλέποντας πράξεις, λόγια ή θέσεις ανθρώπων, που διακονούν μέσα στην Εκκλησία, απογοητεύονται, σκανδαλίζονται και πολλές φορές, απομακρύνονται από τον Εκκλησιασμό, από την Προσευχή, από τη Θεία Λειτουργία και τα Ιερά Μυστήρια. Όμως χρειάζεται διάκριση. Άλλο είναι η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και άλλο οι άνθρωποι που την διακονούν, οι οποίοι, όσο κι αν φέρουν "Ιερή Αποστολή", παραμένουν άνθρωποι με αδυναμίες, πάθη, λάθη, παραλείψεις και ελλατώματα. Η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν ταυτίζεται όμως με την ανθρώπινη ατέλεια, ούτε η αγιότητά Της, ακυρώνεται από τις πτώσεις ή τις αστοχίες κάποιων προσώπων. Η Χριστιανική Εκκλησία, είναι Θεανθρώπινος Οργανισμός, η οποία έχει Κεφαλή, τον ίδιο τον Χριστό και Ζωή Της, το Άγιο Πνεύμα! Γι’ αυτό και ο κάθε πιστός, δεν πρέπει να παρασύρεται εύκολα από όσα προβάλλονται, συζητούνται ή σχολιάζονται, είτε αφορούν ζητήματα οικονομικά, είτε διοικητικά θέματα, είτε ανθρώπινες συμπεριφορές, είτε άλλες καταστάσεις, που προκαλούν θόρυβο και σύγχυση. Δεν σημαίνει ότι ο πιστός Χριστιανός, δεν πρέπει να έχει κρίση, ούτε ότι πρέπει να αποδέχεται άκριτα το κάθε τι. Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να αφήνει τον σκανδαλισμό να του στερεί τον Χριστό.

​Ο Τακτικός Εκκλησιασμός, δεν είναι μία απλή συνήθεια, ούτε μία κοινωνική υποχρέωση. Είναι ανάγκη της Ψυχής. Είναι συνάντηση με τον Θεό, συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας, θεραπεία του εσωτερικού ανθρώπου. Μέσα στη Θεία Λειτουργία, ο άνθρωπος δεν πηγαίνει για να συναντήσει απλώς τον Ιερέα ή τους άλλους ανθρώπους, πηγαίνει για να συναντήσει τον Χριστό, να ακούσει τον λόγο Του, να Προσευχηθεί, να Κοινωνήσει, να ειρηνεύσει, να λάβει δύναμη για τον αγώνα της Ζωής.Τα δε Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν είναι ανθρώπινες Τελετές. Είναι "Δωρεές του Θεού". Είναι αγιαστικές πράξεις, μέσα από τις οποίες ενεργεί η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το Βάπτισμα, η Θεία Ευχαριστία, η Εξομολόγηση, το Ευχέλαιο, ο Γάμος, η Ιερωσύνη, δεν παίρνουν την αξία τους, από την προσωπική τελειότητα εκείνων που τα τελούν, αλλά από τον ίδιο τον Χριστό, που είναι ο αληθινός Λειτουργός και χορηγός της Θείας Χάριτος. Αν λοιπόν, ο άνθρωπος μείνει μόνο στα λάθη των προσώπων, τότε κινδυνεύει να χάσει τον Θησαυρό της Πίστεως. Είναι σαν να απορρίπτει κανείς το Φως επειδή το Λυχνάρι, που το κρατά είναι φθαρτό. Είναι σαν να αρνείται το Φάρμακο επειδή ο Γιατρός, έχει και αυτός αδυναμίες. Η Χάρη του Θεού, δεν φυλακίζεται στην ανθρώπινη ατέλεια. Ο Θεός εργάζεται μέσα στην Εκκλησία Του, πολλές φορές και παρά τις δικές μας αδυναμίες. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, μάς καλούν να έχουμε ταπείνωση, διάκριση και σταθερότητα. Να μην γινόμαστε εύκολα κριτές των πάντων, ούτε να επιτρέπουμε στον λογισμό, να μας απομακρύνει από την Πηγή της Ζωής. Ο Διάβολος πολλές φορές, δεν πολεμά τον άνθρωπο μόνο με την αμαρτία, αλλά και με τον σκανδαλισμό, ώστε να τον αποκόψει από τη Θεία Λειτουργία, από την Εξομολόγηση, από τη Θεία Κοινωνία, από την Προσευχή. Γι’ αυτό σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να ξαναβρούμε την αξία του τακτικού Εκκλησιασμού. Η Κυριακή δεν είναι απλώς ημέρα ανάπαυσης, αλλά ημέρα Κυρίου. Είναι η ημέρα της Αναστάσεως, η ημέρα που η Οικογένεια καλείται να σταθεί ενώπιον του Θεού, να ευχαριστήσει, να μετανοήσει, να ζητήσει έλεος, να πάρει ευλογία. Χριστιανισμός χωρίς Εκκλησιασμό, η Ψυχή σιγά-σιγά ξηραίνεται. Χαιρόμαστε τη ζωή, χωρίς Προσευχή, η καρδιά σκληραίνει. Χωρίς Μυστήρια, ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στις δυσκολίες της Ζωής.

​Ασφαλώς, μέσα στην Εκκλησία χρειάζεται ευθύνη, καθαρότητα, σεβασμός, διαφάνεια και αλήθεια. Όσοι διακονούν την Εκκλησία έχουν μεγαλύτερη ευθύνη, διότι ο λαός του Θεού, περιμένει από αυτούς παράδειγμα πίστεως, ταπείνωσης και αγάπης. Όμως ακόμη κι όταν υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες, η απάντηση του πιστού δεν είναι η απομάκρυνση από τον Χριστό, αλλά η βαθύτερη προσκόλληση σε Αυτόν. Να μη λέμε λοιπόν: «Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία επειδή με σκανδάλισαν οι άνθρωποι». Ας λέμε καλύτερα: «Πηγαίνω στην Εκκλησία γιατί έχω ανάγκη τον Χριστό». Διότι η Εκκλησία, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός ανθρώπου. Είναι το "Σπίτι του Θεού", το Λιμάνι των κουρασμένων, το Νοσοκομείο των ψυχών, η Κιβωτός της σωτηρίας. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, την Πίστη μας ζωντανή. Ας μη χάσουμε τον Εκκλησιασμό μας. Ας μη στερήσουμε από τα Παιδιά και τις Οικογένειές μας την ευλογία της Θείας Λειτουργίας. Ας μη συγχέουμε τα ανθρώπινα με τα Θεία, τα πρόσκαιρα, με τα αιώνια, τα πρόσωπα με την Εκκλησία. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, ο Χριστός μένει εις τον αιώνα. Η Εκκλησία είναι του Χριστού. Τα Μυστήριά Της, είναι "Πηγές Ζωής". Ο Εκκλησιασμός είναι ανάσα της Ψυχής. Και όποιος μένει κοντά στον Χριστό, ακόμη κι αν γύρω του, υπάρχουν θόρυβοι και σκανδαλισμούς, δεν χάνει τον δρόμο της Σωτηρίας!

​ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ