Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στην έξοδο των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, εξαιτίας της παρακοής τους στην εντολή του Θεού. Επισήμανε ότι η αμαρτία είναι αυτή που βασανίζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί στον αιώνιο θάνατο και ότι τώρα του δίνεται η ελπίδα της λυτρώσεως και της επιστροφής του στον Παράδεισο με την μετάνοια.
Αναφέρθηκε στο στάδιο των αρετών, που ανοίγεται μπροστά μας στην περίοδο αυτή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθώς και στα απαραίτητα πνευματικά εφόδια που πρέπει να έχουμε, για να φτάσουμε και να εορτάσουμε τη λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου. Ειδικότερα αναφέρθηκε στο πάθος της κατακρίσεως, που πρέπει να προσέξουμε όλοι μας, ώστε η πορεία μας να είναι θεοφιλής και καρποφόρα.
Ὁ Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σώσει τον κόσμο. Αυτό όμως πού δεν έκανε ό Κύριος, δυστυχώς το κάνουμε εμείς και μάλιστα με πολλή ευκολία. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την κατάκριση, πού δεν σταματάμε να αναζητάμε ελαττώματα στους συνανθρώπους μας. Όμως ἡ κρίση ανήκει μόνο στον Θεό.
Ποια όμως είναι ἡ αληθινή ρίζα τής κατάκρισης; Οι Πατέρες λένε ότι μία από τίς αιτίες της είναι ἡ ζήλια. Όταν ζηλεύουμε ἤ δεν συμπαθούμε κάποιον, περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, για να τον κατακρίνουμε. Επίσης η ανάγκη μας να κατακρίνουμε προκύπτει και από την διάθεσή μας, να προβάλουμε τον εαυτό μας. Επιζητούμε να δικαιώσουμε τον εαυτό μας και να τον παρουσιάσουμε ως άγιο. Προσπαθούμε να αποδείξουμε, ότι είμαστε καλύτεροι από τούς άλλους. Αντί να δούμε, σέ τί φταίει ὁ εαυτός μας, ρίχνουμε όλη την ευθύνη στους άλλους. Κι αυτό είναι ένδειξη, ότι δεν έχουμε αγάπη αληθινή για τον συνάνθρωπό μας. Άντι να βλέπουμε τα θετικά τού άλλου, εμείς μένουμε μόνο στα αρνητικά.
Όταν κανείς κατακρίνει ή προσβάλει ἤ περιφρονήσει κάποιον, αυτός καταστρέφει όλο το έργο τής δικής του μετάνοιας. Όλος ὁ αγώνας πού έκανε, για να φτάσει σέ μια πνευματική κατάσταση πάει χαμένος. Ξεγυμνώνεται από την θεία χάρη, εγκαταλείπεται από τον Θεό και μένει ολότελα μόνος. Και είναι ενδεχόμενο να πέσει στο ίδιο σφάλμα, για το οποίο κατακρίνει τον αδελφό του. Να μην ξεχνάμε τον Λόγο του Αποστόλου Παύλου, ὁ οποίος μάς συμβουλεύει: «Όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια του, καλύτερα ας προσέχει να μην πέσει» (Α΄ Κορ. ι΄ 12).
Το θέμα είναι, όχι να κρίνουμε τον άλλο, προσπαθώντας δήθεν να τον διορθώσουμε, αλλά να καταλάβουμε την καρδιά του και να τον βοηθήσουμε να αλλάξει. Πολύ περισσότερο να ασχοληθούμε με τίς δικές μας αμαρτίες, οι οποίες είναι βαρύτερες από των άλλων. Ὁ άνθρωπος πού σκέπτεται τίς δικές του αμαρτίες, δεν ασχολείται με τίς αμαρτίες των άλλων. Όταν ὁ άνθρωπος παρακολουθεί τον εαυτό του και βλέπει τα πάθη του, τότε θεωρεί καλό και έντιμο τον αδελφό του.
Επίσης όταν οι άλλοι μάς κατακρίνουν, να μη στενοχωριόμαστε ούτε να τούς κρατάμε κακία. Είναι ευκαιρία να μάθουμε να συγχωρούμε, ώστε να μάς συγχωρήσει κι εμάς ὁ Θεός. Έτσι με την βοήθεια του Θεού θα φτάσουμε να εορτάσουμε και την Λαμπροφόρο Ανάστασή Του. Καλή και Αγία Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
0 Σχόλια